• «Ας κοιμούνται με το όνειρο ότι κάποτε μπορεί να ανέβουν στην Β’ Εθνική»Με ανακοίνωσή του, ο Αχιλλέας Μπέος απαντά σε όσα ακούγονται για το πρόσωπό του από παράγοντες της Νίκης και του Ολυμπιακού Βόλου.
  • Πάει για 29 Σεπτέμβρη η σέντρα στη Football LeagueΓια τις 29 Σεπτεμβρίου αποφασίστηκε η έναρξη πρωταθλήματος της νέας Football League στη Συνεδρίαση της Ένωσης το μεσημέρι της Τετάρτης.
  • Επιστροφή Σιδέρη στον ΠΑΣ ΠρέβεζαΜε την φανέλα του ΠΑΣ Πρέβεζα θα αγωνίζεται τη νέα χρονιά ο Φώτης Σιδέρης.
  • Ξεκίνησε χωρίς Κούζικ και Κάστρο ο ΠΑΣ ΓιάννιναΜε δύο απουσίες ξεκίνησε η σεζόν για τον ΠΑΣ Γιάννινα, που το απόγευμα της Τετάρτης έκανε την επίσημη πρώτη προπόνηση.
  • Ξανά στο κάδρο του ΠΑΟΚ ο ΜπράνταριτςΟ Φίλιπ Μπράνταριτς επανήλθε στη λίστα του ΠΑΟΚ για την ενίσχυσή του στη μεσαία γραμμή.
  • Λαμία: Βύντρα και επίσημαΗ Λαμία ανακοίνωσε την απόκτηση του Λουκά Βύντρα.
  • Στην Αθήνα για ιατρικά και υπογραφές με τον Παναθηναϊκό ο Κολοβός «Τρέχει» το θέμα της μεταγραφής του Δημήτρη Κολοβού στον Παναθηναϊκό.
  • ΑΕΚ: Στα κιτρινόμαυρα ο ΒέρντεΠαίκτης της ΑΕΚ και με τη βούλα είναι ο Ντανιέλε Βέρντε.

 

 

 

 

 

 

Λιονέλ Μέσι: Το Τέρας κι Εγώ

από vagelis kond
Λιονέλ Μέσι: Το Τέρας κι Εγώ

Η κατάθλιψη ενός ολόκληρου λαού, καθρεφτίζεται στα μάτια του ηγέτη της.

Το βλέμμα του Λιονέλ Μέσι, τα έλεγε όλα - στην ανάκρουση των Εθνικών Ύμνων, στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου, σε κάθε κοντινό που του έκανε ο σκηνοθέτης: πρόσωπο συννεφιασμένο, ματιά σκοτεινή, αγέλαστος, το κεφάλι σκυμμένο. Καμία λάμψη, καμία απόλαυση από τη συμμετοχή του στο μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό ραντεβού του πλανήτη, καμία απόλαυση από το γεγονός ότι δισεκατομμύρια μάτια ήταν κολλημένα πάνω του. Η εικόνα του σούπερ-σταρ, ενός από τους σπουδαιότερους παίκτες που «γέννησε» ποτέ το ποδόσφαιρο, ήταν η εικόνα ενός ανθρώπου καταθλιπτικού – και δεν χρειάζεται να είσαι γιατρός ή να έχεις ιστορικό κατάθλιψης στην οικογένειά σου για να το «διαγνώσεις».

Ο Μέσι έχει φορτωθεί στις πλάτες του, από τότε που άρχισε να γράφει τα πρώτα του κεφάλαια στην Ποδοσφαιρική Βίβλο, φορτία και βάρη που δεν μπορεί να σηκώσει κανένας ποδοσφαιριστής, ούτε καν αρσιβαρίστας: να φτάσει και να ξεπεράσει το Μαραντόνα. Να οδηγήσει την Αργεντινή στην κορυφή του κόσμου. Να γίνει το μεγαλύτερο σημείο αναφοράς. Να ανέβει τα σκαλιά μέχρι το θρόνο του G.O.A.T., του Καλύτερου Όλων Των Εποχών. Με το «έτσι θέλω» όμως, επειδή το αποφασίσαμε εμείς, αυτοί, κάποιοι άλλοι. Επειδή η Αργεντινή δεν βρήκε από το Μαραντόνα και μετά άλλον Ηγέτη. Επειδή ψάχνουμε κάποιον που να περάσει όλη την άμυνα και να βάλει γκολ. Επειδή το ποδόσφαιρο μεταφράζεται σε Εθνική Υπερηφάνεια, μας κάνει να ξεχνάμε τα προβλήματά μας εκεί στην Αργεντινή ή οπουδήποτε αλλού. Ο Μέσι έχει την «υποχρέωση» να μας διασκεδάζει, να μας ψυχαγωγεί, να γίνεται ολοένα και καλύτερος, να ξεπεράσει τον Μαραντόνα, να κατασπαράξει τον Κριστιάνο, να τα σηκώσει όλα. Κι αντί να τα σηκώσει, έπαθε καθίζηση…

Χωρίς καμία διάθεση να μπούμε σε οποιαδήποτε σύγκριση ή κουβέντα για το χιλιοτραγουδισμένο «Κριστιάνο ή Μέσι», θα πω απλά το εξής: του Κριστιάνο, η αποτυχία στο Euro του 2004 μέσα στο σπίτι του, μέσα στο σπιτάκι του, από την Εθνική Ελλάδας, του έδωσε κίνητρο. Του όρισε στόχους. Άφησε το «γραμμάτιο» στο συρτάρι αλλά δεν ξέχασε ποτέ πως ήταν εκεί. Έκανε όσα έκανε με Γιουνάιτεντ και Ρεάλ, αλλά στο μυαλό του πάντα υπήρχε εκείνος ο «λογαριασμός» - τον ξόφλησε στο Euro πριν δυο χρόνια. Οι αντίστοιχες αποτυχίες του Μέσι – ένας χαμένος τελικός Μουντιάλ και δυο κόπα Αμέρικα – λειτούργησαν αντίστροφα: αντί να τον πεισμώσουν, τον λύγισαν. Αντί να του δώσουν έξτρα κίνητρο, τον στράγγιξαν. Αντί να τον χαλυβδώσουν και να τον κάνουν να πει «θα σας δείξω εγώ στο επόμενο μεγάλο ραντεβού», τον έκαναν να αγωνιά, σαν έφηβος που βγαίνει με γκόμενα για πρώτη φορά και είναι ο «ωραίος του σχολείου» και όλοι πιστεύουν ότι θα την κάνει χίλια κομμάτια, αλλά δεν…

Η εικόνα του Μέσι με την Εθνική του, εμένα μου δείχνει ένα πράγμα: ότι δεν απολαμβάνει το ποδόσφαιρο – αυτού του τύπου το ποδόσφαιρο τουλάχιστον, το «Μαραντονιζέ», το «τα περιμένουμε ΟΛΑ από εσένα», το «μαζευόμαστε 23 τύποι και με 10-15 προπονήσεις πρέπει να πάμε να το σηκώσουμε». Ο Μέσι αντιθέτως, απολαμβάνει το ποδόσφαιρο στη Μπαρτσελόνα: όλη η ομάδα χτίστηκε πάνω του και γύρω του εδώ και πάνω από 10 χρόνια, αναπνέει στους ρυθμούς της ανάσας του, τον ακούει για τους προπονητές που πρέπει να έρθουν και να φύγουν, τους παίκτες που θα παίξουν δίπλα του και πίσω του. Γι’ αυτό δεν το κουνάει από τη Βαρκελώνη, γι’ αυτό δεν έχει αποφασίσει – και ούτε θα το κάνει ποτέ – να αλλάξει ομάδα, πόλη, χώρα: όχι διότι είναι «ιδρυματικός», αλλά διότι είναι ευτυχισμένος εκεί. Και κάνει και τους άλλους ευτυχισμένους, τους συμπαίκτες του, τους προπονητές του, τη διοίκηση, τους οπαδούς και τους φιλάθλους.

Όταν «καλπάζει» με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα, με αντίπαλο τη Χετάφε, τη Λας Πάλμας, ακόμα και στη Σεβίλη, την Ατλέτικο ή τη Μπαρτσελόνα, μοιάζει με άλογο, με πολεμική μηχανή που δεν μπορείς να σταματήσεις ούτε με σφαίρα στο πόδι. Αλλά η Κροατία, η Ισλανδία, η Γερμανία παλιότερα ή η Χιλήμοιάζουν εμπόδια απροσπέλαστα. Δεν είναι απλά ότι τον μαρκάρουν καλύτερα – όλοι προσπαθούν να τον περιορίσουν κι όλοι έχουν προβλέψει διπλά και τριπλά μαρκαρίσματα όταν παίρνει τη μπάλα. Είναι το πώς νιώθει ο ίδιος. Είναι η χαρά του παιχνιδιού που ξεθωριάζει όταν φοράει τη φανέλα της «Αλμπιτσελέστε». Είναι η κατάθλιψη ζωγραφισμένη στα μάτια του. Είναι το «Τέρας» που τον πολεμά σε κάθε μεγάλη διοργάνωση, που τον έκανε να αποσυρθεί από την Εθνική, να επιστρέψει για μια τελευταία μεγάλη παράσταση στα 31 του, αλλά να ετοιμάζεται να αποσυρθεί για τα καλά αυτή τη φορά, χωρίς έστω ένα χλιαρό χειροκρότημα… Κι αυτό, είναι ό,τι χειρότερο για έναν τόσο μεγάλο «καλλιτέχνη»…

πηγή  Ratpack.gr