epirus-news

Γιάννης Σιδεράκης: Μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο…

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕ ΚΑΙ ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΤΡΟΦΙΜΑ ΚΑΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΛΗΜΜΥΡΟΠΑΘΕΙΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

Βγάζοντας στην επιφάνεια και βάζοντάς τον σε πρώτο πλάνο, τον «άλλο άνθρωπο» που βρίσκεται βαθιά μέσα στον καθένα μας, τον άνθρωπο της αλληλεγγύης και της κοινωνικής προσφοράς, ο συμπολίτης μας και ιδιοκτήτης του βιβλιοπωλείου «Η πολυθρόνα του Νίτσε» Γιάννης Σιδεράκης, με μια ομάδα καλών και ευαισθητοποιημένων φίλων, όπως ο ίδιος επιμένει να λέει, μέσα σε λίγες μέρες κατόρθωσε να συγκεντρώσει μια μεγάλη ποσότητα τροφίμων, εν είδει ανθρωπιστικής βοήθειας, για τους πλημμυροπαθείς της Καρδίτσας που χτυπήθηκαν ανελέητα από τον «Ιανό», χάνοντας όχι μόνον περιουσίες και σπίτια, αλλά και ανθρώπους, στο πέρασμά του.

Γνωστός ο Γιάννης στην τοπική κοινωνία της Άρτας για τις ευαισθησίες του, δεν εξέπληξε κανέναν για την σημαντική πρωτοβουλία που πήρε, μια πρωτοβουλία που έτυχε της πλήρους αποδοχής από πολλούς συμπολίτες μας που έσπευσαν από το  υστέρημά τους, με το πλεόνασμα όμως ευαισθησίας και κοινωνικής αλληλεγγύης που είχαν να στηρίξουν την προσπάθειά του συγκεντρώνοντας σε ελάχιστο χρονικό διάστημα μια σημαντική βοήθεια για τους ανθρώπους που επλήγησαν. Μια βοήθεια που εμπιστεύτηκαν στον ίδιο τον Γιάννη για να φτάσει στον προορισμό, που ο ίδιος από την αρχή είχε υποδείξει.

Και που δεν ήταν άλλος από την κοινωνική κουζίνα «Άλλος Άνθρωπος» που δημιούργησε και λειτουργεί ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος, όχι στα πρότυπα και στη βάση μιας ακόμη «φιλανθρωπικής» οργάνωσης, όπου οι ευνοούμενοι της κοινωνίας βοηθούν τους αναξιοπαθούντες τούτου του κόσμου, αλλά σαν μια κουζίνα οικογενειακή, όπου όλοι μαζεύονται γύρω από την κατσαρόλα και μοιράζονται το ίδιο φαγητό.

Όμως είναι προτιμότερο να μιλήσει ο ίδιος ο Γιάννης Σιδεράκης γι’ αυτή του την εμπειρία, αλλά και τα μηνύματα που αποκόμισε από αυτή, στη συνέντευξη που ακολουθεί:

-Κύριε Σιδεράκη, τις μέρες αυτές είχατε μια σημαντική πρωτοβουλία, συγκεντρώνοντας τρόφιμα και ανθρωπιστική βοήθεια για τους πλημμυροπαθείς της Καρδίτσας, παραδίδοντάς τα μάλιστα ο ίδιος. Τι ήταν εκείνο που σας παρακίνησε σε αυτή την απόφαση; Διαπιστώσατε κάποιο κενό ευαισθησίας από τις συλλογικότητες που δρουν στην πόλη μας;

-Τα τελευταία χρόνια, όλοι ζούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις. Δέκα χρόνια μνημόνια και λιτότητα μας έχουν γονατίσει, στην συνέχεια μια πανδημία, lock down και οι σκληρές συνέπειες που όλα αυτά έφεραν στην ζωή μας. Έβαλα τον εαυτό μου στην θέση αυτών των ανθρώπων, βλέποντας την καταστροφή που υπέστησαν μετά από τις πλημμύρες. Να έχεις όλα τα προβλήματα του κόσμου στην πλάτη σου, να πολεμάς να βγάλεις άλλη μια μέρα και να σου τύχει και κάτι τέτοιο… Είναι τραγικό, πραγματικά απάνθρωπο και δυσβάσταχτο. Αμέσως σκέφτηκα, «πώς μπορώ να βοηθήσω;… τί μπορώ να κάνω;»… Την λύση, μου την έδωσε με ένα απλό μήνυμα, η Δώρα Φώτου, που μου ζήτησε βοήθεια, κάτι, πώς θα μπορούσαμε να στηρίξουμε αυτούς τους ανθρώπους, είχε μια ιδέα… Ευτυχώς! Να είναι πάντα καλά η κοπέλα, πήρα «φωτιά» και ξεκίνησα!  Μέσα από το Facebοok, έκανα μια ανακοίνωση και όλα πήραν τον δρόμο τους! Τόσο απλά… Δεν ήταν θέμα ότι είδα κάποιο κενό, υποθέτω, ότι όλοι όσοι έπρεπε, όσοι πρέπει να βοηθήσουν, βοήθησαν και θα βοηθήσουν, το ελπίζω δηλαδή, εγώ έκανα απλά ότι πρέπει να κάνει οποιοσδήποτε άνθρωπος, βρήκα έναν τρόπο να δώσω ένα χεράκι  στον βασανισμένο συνάνθρωπό μου!

-Η κοινωνία μας δεν είναι συνηθισμένη σε ατομικές πρωτοβουλίες ,ακόμη κι αν αυτές είναι για καλό σκοπό. Γιατί δεν ενσωματώσατε την προσπάθειά σας αυτή και δεν την προωθήσατε μέσα από κάποιον τοπικό σύλλογο, που και μόνο με την συμμετοχή των μελών του ίσως είχε μεγαλύτερη απήχηση;

 -Το ξέρω, ότι ένας άνθρωπος, δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, όπως επίσης έχω την βεβαιότητα, ότι ένας άνθρωπος, μπορεί να προσπαθήσει και τελικά να κάνει τον κόσμο, λίγο καλύτερο, λίγο πιο ανθρώπινο. Με αυτή την αρχή ζω την ζωή μου, προσπαθώντας για το καλύτερο, αυτό έκανα και τώρα. Βλέπετε, το μεγαλύτερο αμάρτημα της ανθρωπότητας, είναι ο εγωισμός, όλα νομίζουμε, πιστεύουμε, ότι περιστρέφονται γύρω μας. Δυστυχώς, στην πραγματικότητα, είμαστε αδύναμα πλάσματα, που μπροστά στην δύναμη της φύσης, το καταλαβαίνουμε, το συνειδητοποιούμε. Δεν μπορούμε να επιβιώσουμε μόνοι μας, όσο δυνατοί κι αν θεωρούμε ότι είμαστε και στα δύσκολα ο ένας χρειάζεται την στήριξη του άλλου. Κατά περίεργο τρόπο, οι περισσότεροι αυτό το θυμούνται, όταν οι ίδιοι είναι σε δύσκολη θέση και ποτέ όταν κάποιος άλλος χρειάζεται την βοήθεια τους. Σήμερα είναι οι αδερφοί μας στην Καρδίτσα, αύριο, ίσως να είμαστε εμείς, χρειαζόμαστε αλληλεγγύη και συμπαράσταση, να δίνουμε και όταν χρειάζεται, να παίρνουμε. Τι πιο απλό;

Δεν απευθύνθηκα σε κάποιον σύλλογο, γιατί η ανάγκη ήταν άμεση, δεν υπήρχε χρόνος. Ότι έγινε, έγινε ενστικτωδώς, σίγουρα θα είχε μεγαλύτερη απήχηση, αλλά όπως είπα και παραπάνω, ελπίζω ο καθένας να κάνει αυτό που του αναλογεί, να κάνει το καθήκον του, ακούγοντας την συνείδηση του!

-Ποια ήταν η ανταπόκριση των συμπολιτών μας, σ’ αυτή την πρωτοβουλία σας;

Η ανταπόκριση ήταν συγκλονιστική. Την επομένη μέρα το πρωί, άρχισαν να συρρέουν, δεκάδες συμπολίτες μας και ο καθένας, άλλος λίγο, άλλος πολύ να στηρίζει με προμήθειες, πολλοί από το υστέρημα τους, αυτή την προσπάθεια. Πολύ αγάπη, πολύ αγάπη και άμεση ανταπόκριση. Όπως φάνηκε, όλοι το είχαν στο μυαλό τους, ήθελαν να βοηθήσουν, αλλά δεν έβρισκαν τον τρόπο. Βοήθησε πολύ και αυτό το συμπέρασμα το έβγαλα, από συζητήσεις που κάναμε με πολύ κόσμο, η υπόσχεσή μου, να πάω στην Καρδίτσα ο ίδιος και παραδώσω, τα αγαθά που θα μαζευτούν, εκεί ακριβώς που πρέπει, εκεί που υπάρχει μεγάλη ανάγκη, ότι δεν θα «χαθούν» στον δρόμο. Δυστυχώς, υπάρχει μια επιφυλακτικότητα απέναντι σε δομές, που το να βοηθούν, είναι η δουλειά τους, δυστυχώς. Η εμπιστοσύνη που μου έδειξαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, είναι συγκινητική και τους ευχαριστώ πολύ, για την τιμή που μου έκαναν, να με εμπιστευτούν, για να φέρω εις πέρας αυτή την ιερή αποστολή… Χωρίς αυτούς, δεν θα γινόταν τίποτα! Χωρίς την διάθεσή τους, χωρίς την αγάπη τους. Εγώ ήμουν απλά ο μεταφορέας, ο «ντελάλης», πώς να το πω… Όλοι αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι, έκαναν το καλό μέσα από την καρδιά τους, έδωσαν αγάπη,  σε αυτούς αξίζουν, όλα τα συγχαρητήρια!

-Τι σας οδήγησε, την βοήθεια που συγκεντρώσατε να την εμπιστευτείτε στην κοινωνική κουζίνα «Άλλος Άνθρωπος» και όχι σε κάποιον από τους δήμους που επλήγησαν, που εξ ορισμού θα είχαν και καλύτερη εικόνα των αναγκών και των πληγέντων από τις πλημμύρες που προκάλεσε ο «Ιανός»;

Ο «Άλλος Άνθρωπος» και ο στυλοβάτης του Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος, ήταν από τους πρώτους που έσπευσαν στο κέντρο της καταστροφής για να βοηθήσουν. Συγκινήθηκα πραγματικά, που κάποιος άνθρωπος, χωρίς να σκεφτεί τίποτα, παρά μόνο το κοινό καλό και τον πόνο του συνανθρώπου του, τα παρατάει όλα και πηγαίνει να μαγειρέψει ένα πιάτο ζεστό φαγητό, να απαλύνει, να στηρίξει, να καταπραΰνει, με αυτόν τον απλό, αλλά και τόσο ανθρώπινο τρόπο τον άτυχο, τον πεινασμένο, τον φοβισμένο,  όπως έχει κάνει και με εκατοντάδες άλλες δράσεις στην πρωτεύουσα, αλλά και σε όλη την Ελλάδα. Αποτελεί έμπνευση για εμένα αυτή η στάση ζωής και αν και δεν μπορώ να το κάνω, δεν έχω τόσο τσαγανό, τουλάχιστον προσπάθησα, να το στηρίξω. Γι’ αυτό πήγε εκεί η βοήθεια, εκεί που θεωρήσαμε ότι υπάρχει πραγματική ανάγκη, αλλά και αγαθή πρόθεση.

Οι Δήμοι, θεωρώ, ότι έχουν άλλη δυναμική, άλλη στήριξη, άλλους πόρους και πιστεύω, ότι είναι ή πρέπει να είναι τουλάχιστον προετοιμασμένοι για τέτοιες καταστάσεις. Ο Δήμος, το Κράτος, έχει την υποχρέωση να βοηθήσει τους πολίτες όταν το έχουν ανάγκη, γι’ αυτό πληρώνουμε φόρους, γι’ αυτό εκλέγουμε αντιπροσώπους, για να ζούμε σε μια ευνοούμενη, ανθρώπινη και πολιτισμένη κοινωνία. Η αλληλεγγύη και ο εθελοντισμός, ανάμεσα στους ανθρώπους, όταν υπάρχει ανάγκη, είναι άλλη ιστορία. Ο εθελοντής, δεν είναι υποχρεωμένος να το κάνει, δεν πληρώνεται, δεν είναι η δουλειά του, δεν ζει από αυτό. Το κάνει μέσα από την καρδιά του και για το κοινό καλό. Αυτή η βοήθεια, η δικιά μας, είναι από άνθρωπο σε άνθρωπο απ’ ευθείας, από εθελοντή σε εθελοντή… Νομίζω, ότι έτσι, είναι πολύ καλύτερα! Να είναι ξεκάθαρα τα πράγματα… Δεν είναι σωστό ο πολίτης στα δύσκολα, να «παίρνει» τα βάρη του κρατικού μηχανισμού, να τον απαλλάσσει από τις ευθύνες…

-Αυτή η πρωτοβουλία σας ήταν απλά μια απόφαση της στιγμής που προήλθε από τις καταστροφικές εικόνες που όλοι παρακολουθήσαμε και την τραγωδία που εκτυλίχθηκε στην Καρδίτσα, ή η αφετηρία για μια πιο οργανωμένη κοινωνική προσφορά, που θα επαναλαμβάνεται όποτε παραστεί ανάγκη;

-Ήταν μια απόφαση της στιγμής και πάρθηκε, βλέποντας την ανάγκη των συνανθρώπων μας. Πολλοί «έβραζαν», ήθελαν να βοηθήσουν και τους δόθηκε η ευκαιρία… Η Δώρα, όπως είπα και παραπάνω, ήταν η «σπίθα», ο φίλος μου ο Δημήτρης Τάκης, που χωρίς να ρωτήσει τί και πώς έβαλε το αυτοκίνητό του για την μεταφορά, ήρθε να κουβαλήσει, οι δεκάδες συμπολίτες μας, που με την καρδιά τους ενίσχυσαν αυτή την κίνηση, όλοι έβαλαν το λιθαράκι τους, για να δημιουργηθεί μια αλυσίδα αγάπης. Στην τελική αυτό είναι που μετράει περισσότερο, για όλους τους ανθρώπους… Η έγνοια, η ιδέα, ότι κάποιος σε σκέφτεται, είναι δίπλα σου για ότι χρειαστείς, ότι δεν είσαι μόνος σου και αποκλεισμένος, όταν έρθουν τα βαριά, τα απάνθρωπα ….

 Δυστυχώς, δεν έχω την δύναμη, να κάνω κάτι παραπάνω! Αυτό μπορούσα και αυτό έκανα, όπως με διέταξε η καρδιά μου, μακάρι να μπορούσα να είμαι παρών σε όλα τα δύσκολα, σε όλα τα φριχτά, να είμαι δίπλα σε όλους όσους υποφέρουν και να δώσω ένα χέρι βοήθειας. Δυστυχώς, δεν έχω την δύναμη, δεν γίνεται το ξέρω, αλλά την θέληση την έχω σίγουρα. Δεν είναι η πρώτη φορά που βοηθάω και σίγουρα, δεν θα είναι η τελευταία. Άλλωστε βοηθώντας, ο πρώτος που ωφελείτε, ο πρώτος που αγαλλιάζει, είμαι εγώ, είστε εσείς… Εμείς οι τυχεροί, που μπορούμε να δώσουμε, έστω αυτό το λίγο! Προσωπικά, θα είμαι πάντα εδώ, πάντα παρών, να βοηθήσω, να προσπαθήσω, όπου και όποιον έχει την ανάγκη μου και θα το κάνω πάντα με μεγάλη χαρά. Λίγο; Λίγο… Όσο μπορώ!

-Πήγατε ο ίδιος στην Καρδίτσα και παραδώσατε την βοήθεια. Πείτε μας ποια είναι η κατάσταση που επικρατεί εκεί;

Η κατάσταση είναι τραγική. Πηγαίνοντας από Τρίκαλα, προς Καρδίτσα, δεν αντιλαμβάνεσαι τι έγινε, σκέφτεσαι, «μήπως όλα αυτά είναι υπερβολή;», όμως όσο πλησιάζεις, αρχίζεις να βλέπεις, τα χωράφια, τον κάμπο στο δεξί σου χέρι, που είναι σκεπασμένος παντού από παχύ, τρομακτικό στρώμα λάσπης. Λάσπη, τόνοι λάσπης παντού, μέχρι την άκρη του δρόμου, σπίτια, μποστάνια, καλλιέργειες, αυτοκίνητα, μισοσκεπασμένα με λάσπη μάντρες και εκεί καταλαβαίνεις, φαντάζεσαι, τι μπορεί να έγινε. Σκεφτείτε, ότι εμείς πήγαμε μια ηλιόλουστη ημέρα, δεκαπέντε ημέρες μετά την καταστροφική πλημμύρα και μας σφίχτηκε το στομάχι. Εκεί είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα, στα χωριά, που κάποια από αυτά είναι ακόμη, όπως μας είπαν, αποκλεισμένα και αβοήθητα, ενώ οι περιουσίες των ανθρώπων, το βιός τους, έχει ολοκληρωτικά καταστραφεί. Η πόλη, φαινομενικά, δείχνει, ότι έχει αρχίσει να συνέρχεται, αλλά το κοκκινοκίτρινο χρώμα,  σε δρόμους, πεζοδρόμια, δίπλα και μέσα σε μαγαζιά και σπίτια, η σκόνη που αιωρείται,  που αναπνέεις και σου κλείνει τον λαιμό, μαρτυράει τι ακριβώς έγινε και μέχρι που έφτασε η λάσπη και το νερό. Δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι… Προσπαθούν δεκαπέντε ημέρες τώρα να καθαρίσουν, πολεμούν κάθε μέρα και ακόμη δεν τα έχουν καταφέρει. Χάθηκαν περιουσίες, εμπορεύματα, μηχανήματα, μέσα σε λίγα λεπτά.  Ο αγώνας, η θέληση, αυτών των ανθρώπων, είναι αξιέπαινη, η θέληση του ανθρώπου για να συνεχίσει να ζει τελικά, είναι πάνω από όλα.

 Οι εθελοντές μας είπαν, ότι ακόμη και τώρα, υπάρχουν άνθρωποι, που δεν έχουν τα βασικά, δεν έχουν που να κοιμηθούν, δεν έχουν δουλειά, δεν έχουν ένα πιάτο φαί και γι’ αυτό τον λόγο, θα συνεχίσουν την δράση τους, μαγειρεύοντας 2500 μερίδες την ημέρα, που τις περισσότερες από αυτές τις κάνουν παράδοση οι ίδιοι, σε απομακρυσμένα χωριά. Η δράση τους, είναι καταλυτική και αξίζουν την βοήθειά μας με το παραπάνω. Ότι μπορούμε να κάνουμε όλοι μας, γι’ αυτούς τους ανθρώπους!

-Κάτι άλλο που θα θέλατε να πείτε;

-Θέλω να σας ευχαριστήσω για το βήμα που μου δίνετε, μέσα από την εφημερίδα σας, να πω στους συμπολίτες μου, γι’ αυτό που κάναμε. Μια ομαδική προσπάθεια, με αποδέκτες, άτυχους συνανθρώπους μας. Το να μαθαίνονται, τέτοιες κινήσεις, είναι πολύ χρήσιμο, όχι για να ικανοποιήσουμε το εγώ μας, μακριά από εμάς, από εμένα αυτά τα πράγματα, αλλά για να καταλάβουν όλοι, ότι το λίγο, το αυθόρμητο, καμιά φορά είναι πολύ, είναι ότι χρειάζεται. Μακάρι να βρεθούν, που θα βρεθούν όπως μαθαίνω και άλλοι συμπολίτες μας, να κάνουν κάτι παρόμοιο, να ξεβολευτούν για λίγο και να δώσουν τον καλύτερό τους εαυτό. Άλλωστε άνθρωποι είμαστε, δυστυχώς, σήμερα είναι αυτοί, αύριο ίσως να είμαστε εμείς! Σκεφτείτε το λίγο….

Σας ευχαριστώ πολύ και πάλι…

Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

To Top